دو ترس که آینده بورس تهران را تعیین می‌کند

بورس تهران این روزها میان دو ترس متضاد گرفتار شده؛ دو نیروی رفتاری که یکی سرمایه‌گذار را به سمت خرید هل می‌دهد و دیگری او را به خروج و شناسایی سود ترغیب می‌کند. تجربه جنگ ۱۲ روزه و سپس جنگ اخیر، حساسیت معامله‌گران به ریسک‌های سیاسی را افزایش داده، اما رشد قابل‌توجه بازار پس از جنگ رمضان نیز باعث شده بسیاری از سرمایه‌گذاران از جا ماندن از ادامه صعود بترسند.
ترس اول - فومو یا ترس از جاماندن: بازار سهام از زمان جنگ رمضان، با وجود فراز و فرودهای سیاسی، مسیر صعودی قدرتمندی را با ثبت بازدهی ۵۵ درصدی و ورود پول ۴۶ هزار میلیارد تومانی طی کرده است. همین تجربه باعث شکل‌گیری «فومو» یا ترس از دست دادن فرصت شده؛ سرمایه‌گذارانی که می‌ترسند با خروج از بورس، دوباره از یک موج صعودی بزرگ جا بمانند. حتی وقتی احتمال تشدید تنش‌ها مطرح می‌شود یا بازار ارز همچنان نشانه‌هایی از نگرانی سیاسی دارد، این گروه خریدار باقی می‌مانند. سبزهای بازار را می‌توان تا حدی نتیجه همین نیروی رفتاری دانست؛ ترسی که می‌گوید شاید هزینه بیرون ماندن از بورس بیشتر از ریسک حضور در آن باشد.
ترس دوم - زیان‌گریزی: در سمت مقابل، خاطره جنگ ۱۲ روزه هنوز برای معامله‌گران زنده است. آن زمان نیز مذاکرات ایران و آمریکا جریان داشت و بورس صعودی بود، اما شروع ناگهانی جنگ باعث افت ۲۰ درصدی و خروج بیش از ۵۴ همت پول حقیقی از بازار سهام شد. حالا بخشی از سرمایه‌گذاران که در رالی اخیر بیش از ۵۰ درصد سود کرده‌اند، ترجیح می‌دهند سودشان را حفظ کنند. منطق آنها ساده است: سود بیشتر جذاب است، اما از دست دادن سود فعلی دردناک‌تر خواهد بود. این همان «زیان‌گریزی» است که در سمت فروش و نمادهای قرمز بازار سهام دیده می‌شود. فعلا در جدال این دو ترس، به نظر می‌رسد زور «فومو» و ترس از جاماندن بیشتر است؛ اما تغییر اخبار سیاسی می‌تواند به‌سرعت تعادل میان این دو گروه را تغییر دهد.